Το ρόδο της Αφροδίτης

Αναδύεται γυμνή από τον αστραφτερό, λευκό αφρό της θάλασσας και όπου πατάει φυτρώνουν πολύχρωμα, μυρωδάτα αγριολούλουδα. Οι θεραπαινίδες της, οι Ώρες, την μυρώνουν και στη συνέχεια υφαίνουν τα άφθαρτα ρούχα της. Το μύρο της ονομάζεται ‘κάλλος’ και ταυτίζεται με το Ωραίο. Το όνομά της γίνεται συνώνυμο του έρωτα, της μαγνητικής έλξης και της αιώνιας ομορφιάς.

Το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο δανείζεται την εικόνα αυτή της Θεάς Αφροδίτης, για να παρουσιάσει μία νέα έκθεση – ΟΙ ΑΜΕΤΡΗΤΕΣ ΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΩΡΑΙΟΥ – στα πλαίσια της οποίας προσκαλεί την ΚΟΡΡΕΣ να δημιουργήσει για πρώτη φορά το άρωμα των προϊστορικών χρόνων.Η αισθητηριακή βίωση της αρχαιότητας έχει βασιστεί κυρίως στην όραση, ίσως και αυθαίρετα στην αφή, αλλά ποτέ μέχρι τώρα στην όσφρηση. Στο προκείμενο ταξίδι πειραματικής αρχαιολογίας γίνεται μια προσπάθεια να αποκωδικοποιηθούν οι ελάχιστες πληροφορίες που προσφέρουν οι πινακίδες Γραμμικής Β γραφής, για την τήρηση λογιστικών αρχείων στα ανάκτορα της Μυκηναϊκής Περιόδου, κυρίως σε σχέση με τα συστατικά που προορίζονται για τους αρωματοποιούς του παλατιού. Με οδηγό τις πληροφορίες αυτές, συνταγές που εμφανίζονται στα βιβλία του Διοσκουρίδη και του Θεόφραστου, καθώς και μεταγενέστερες μελέτες που εστιάζουν στην αρχαία μέθοδο παρασκευής αρωματικών ελαίων, το εργαστήριο της ΚΟΡΡΕΣ ξεκίνησε την προσπάθεια αναβίωσης των αρωμάτων της αρχαιότητας, παραμένοντας πιστό στις μεθόδους των αρχαίων αρωματοποιών.

Πρώτο το ΡΟΔΟ ΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ, ένα άρωμα βασιμένο στο τριαντάφυλλο, το αγαπημένο λουλούδι και σύμβολο της Θεάς. Η αναρώτηση περί του αρώματος της αρχαιότητας πλέον παύει να είναι ακέραιη.